61 سال پيش درچنين روزي-15ماه مي سال1948ميلادي:رژيم اشغالگرقدس پس
ازاشغال كامل فلسطين موجوديت خود را اعلام كرد. سرزمين فلسطين درسال1917به
اشغال سربازان انگليسي درآمد و 5 سال بعد به موجب تعميم مجمع بين الملل
تحت قيموميت انگلستان قرارگرفت.ازآن پس تشكيل دولت يهودي درفلسطين به
رسميت شناخته شد و يهوديان ازسراسرجهان به فلسطين مهاجرت كردند.درسال
1947ميلادي بموجب قطعنامه سازمان ملل متحد سرزمين فلسطين ميان دودولت
يهودي و عرب تقسيم و بيت المقدس منطقه اي بين المللي درنظرگرفته شد.مدتي
بعد بن گوريون ازرهبران اصلي صهيونيسم ايجاد دولتي صهيونسيت را اعلام
كرد.درپي انتشاراين خبركشورهاي عربي اعتراض شديد خود را آشكارساختند اما
ازآن زمان تاكنون صهيونيستي همچنان به حيات ننگين خود ادامه مي دهد و
درچند ماه اخيرحملات شديد را به مردم بي دفاع فلسطين ازسرگرفته
است.فلسطینیان نام این روز را نکبت نهاده اند!
یک خانواده قدیمی فلسطینی-۱۹۴۸میلادی
اینروزها فلسطینیان برای فراموش نشده پیشینه و تاریخشان
و سرگذشت آوارگیشان نام محله ها و روستاهایی که قبلا در آن میزیسته اند را
بر روی کودکانشان مینهند و اینروزها هيچ چيز به اندازه واژه يوم النكبة محافل صهيونيسم را پريشان نمي كند.يوم النكبة نامي است كه فلسطينيان بر ۱۳ مه
روز استقرار رژيم اشغالگر قدس نهاده اند. صهيونيسم پيش ازآن كه در
جغرافياي خاورميانه جا خوش كند نخستين حركت خويش را از تغيير تاريخ و جعل
ادبيات تازه شروع كرد. برهمين اساس دراين ۶ دهه نخبگان و لابي يهود بسيار
كوشيدند اين نام را از تقويم اعراب و مسلمانان حذف كنند. آخرين كسي كه با
اميد زدودن اين نام از خاطره تاريخي اعراب گام برداشت شيمون پرز رئيس رژيم
جعلي صهيونيستي بود كه كتاب خاورميانه بزرگ را به اميد گنجاندن اسرائيل در
خانواده خاورميانه در سطح جهاني منتشر كرد.
آوارگان فلسطینی۱۹۴۸میلادی
اما هراندازه سلسله صهيونيسم در اين وادي - تغيير
ادبيات و فرهنگ مسلمانان- بيشتر تلاش كردند، بهره كمتر و حتي نتيجه معكوس
گرفتند. اكنون در شصتمين سال استقرار رژيم اشغالگر، واژه نكبت، شعار واحد
در پرچم همه جريان هاي اسلامي و آزاديخواه شده است. اما اتفاق جالب تر اين
است كه همه جريان هايي كه چندي دل در گرو سازش با رژيم صهيونيستي داشتند
نيز اين روزها تحت اين واژه، بي اعتمادي خويش به دشمن ديرين را ابراز مي
كنند. از اين قبيل است لوگوي انتخابي دو رسانه بزرگ عربي، العربيه و
الجزيره. دو شبكه اي كه هر چند با سرمايه دو دولت مماشاتگر عرب اداره مي
شوند اما اكنون با تمسك به همان واژه نكبت به استقبال واقعه به اصطلاح جشن
۶۰ سالگي رژيم اشغالگر رفته اند.
اگر زماني حاكمان عرب كه نزديك دو
دهه را در اتاق هاي مذاكره با طرف هاي صهيونيستي گذرانده اند ابا داشتند
اسرائيل را نحس و ناسازگار بخوانند اما اكنون حتي از رام الله و امان،
نغمه اعتراض به گوش مي رسد. قطار سازشي كه قرار بود پس از آناپوليس با
درنورديدن ايستگاه قاهره و امان ، به مقصد رياض برسد، اكنون در همان
پايانه رام الله و اقامتگاه دوستان اصلي اولمرت از حركت باز ايستاده است.
دولت تل آويو حتي به ابتدايي ترين قول و قرارهايي كه در حضور رايس براي
برچيدن بيش از ۶۰ مركز ايست و بازرسي با طرف عرب ها بسته بود وفادار نماند.
اين
نكته بسي جاي تامل دارد كه در روزهاي جشن صهيونيسم؛ نزديكترين جناح عربي
به صهيونيست ها يعني تشكيلات خودگردان مبهم ترين موقعيت را دارد، ابومازن
نه تنها به هيچكدام از فهرست بلند مطالباتش در آناپوليس نرسيده كه همه پل
ها و فرصت ها براي تفاهم با ياران ديروزش را نيز مخروبه مي بيند.
ابومازن
و دوستانش بيش از همه به واقعيت نحوست و نكبت در سرشت سياسي اسرائيل پي
بردند حتي اگر به زبان نياورند. حال و روز اين روزهاي رام الله و كرانه
باختري گوياي همه اين حقيقت است كه شايد در اين باره تمثيل يك تحليلگر عرب
راهگشا باشد كه گفته است، زنجير محاصره را اسرائيلي ها پيش از غزه به دور
رام الله و مقر ابومازن گسترده اند
نوشته شده توسط سارا | لينک ثابت
|در ساعت15:49|
