ماه رمضان آمد اي يار قمر سيما

بر بند سر سفره بگشاي ره بالا

«اشهد انّ»: شهادت می‌دهم که
«حیّ علی»: بشتاب به سوی

«اشهد انّ» عشق تو، کشت مرا کشت مرا!
«اشهد انّ» روی تو، روی خود خود خدا

«اشهد انّ» بوی تو، بوی بهار جان و دل
«اشهد انّ» چشم تو، چشمه‌ی خوبی‌ و صفا

«اشهد انّ» حسن تو، غبطه‌ خورد بر آن پری
«اشهد انّ» حال تو، مایه‌ی رشک اولیا

«اشهد انّ» سینه‌ات‌، صافی ابر پاکدل
«اشهد انّ» چهره‌ات، روشنی ستاره‌ها

«حیّ علی» جنون جنون! دیده‌ی آغشته به خون
«حیّ علی» بدون چون! نیست در این سرا «چرا»

«حیّ علی» به سوی آن کو بردت به آسمان
«حیّ علی» دوان دوان، همچو خیال بادپا

«حیّ علی» شکر شکر، که ریزد از لب سحر!
«حیّ علی» گهر گهر، که بخشد از لبش به ما 
  
«حیّ علی» طرب طرب، که عشق او شود سبب!
«حیّ علی» طلب طلب، که تا شوی ز خود رها...

ز غم تو زار زارم، هله تا تو شاد باشی؛
صنما در انتظارم، هله تا تو شاد باشی.

تو مرا چو خسته بینی، نظر خجسته بینی؛
دل و جان به غم سپارم، هله تا تو شاد باشی.

ز غم دل ام چه شادی، به جفا چه اوستادی؛
دم شاد برنیارم، هله تا تو شاد باشی.

صنما چو تیغ دشنه، تو به خون بنده تشنه؛
ز دو دیده خون ببارم، هله تا تو شاد باشی...

ز تو بخت و جاه دارم، دل تو نگاه دارم؛
صنما بر این قرارم، هله تا تو شاد باشی.

تویی جان این زمانه، تو نشسته پر بهانه؛
ز زمانه بر کنارم، هله تا تو شاد باشی.

تن و نفس تا نمیرد، دل و جان صفا نگیرد؛
همه این شده است کارم، هله تا تو شاد باشی..."

مگر ز کوی شهیدانِ عشق می‌آیی
که همچو لاله دعاگوی و سرخ‌سیمایی

چه خوانده‌اند به گوشت ز نغمه‌های بهشت
که کفزنان ز طرب در سماع می‌آیی

چه سِر نهفته در این صبحِ سرخ‌پیکرِ مست
که اینچنین به تماشای آن سراپایی

تو بر مزارِ شقایق چه دیده‌ای کاینسان
سرِ سپاس به درگاه خاک می‌سایی

چو بوسه بر رخِ خورشید می‌زنی چون ماه
به دوش می‌کشی از نورِ عشق شولایی

سیاهِ شب به سحر رنگِ چهره خواهد باخت
چو شام گیسوی مشکین خویش بنمایی

نمرده‌ای و نمیرند زندگان به عشق
که زنده از دو لب لعل آن مسیحایی

تو سر چو سرو در آغوش آسمان داری
کجاست قسمت ما اینچنین بلندایی

نه از کمانِ تو تیر قضا گذشت امیر

کرم نباشد اگر لب به شکوه بگشایی

صلاح از ما چه مي جويي كه مستان را صلا گفتيم

بدور نرگس مستت سلامت را دعا گفتيم

در ميخانه ام بگشا كه هيچ از خانقه نگشود

گرت باور بود ور نه سخن اين بود و ما گفتيم

من از چشم تو اي ساقي خراب افتاده ام ليكن

بلايي كز حبيب آيد هزارش مرحبا گفتيم

اگر بر من ببخشايي پشيماني خوري آخر

به خاطر دار اين معني كه در خدمت كجا گفتيم

قدت گفتم كه شمشادست بس خجلت به بار آورد

كه اين نسبت چرا كرديم واين بهتان چرا گفتيم

جگرچون نافه ام خون گشت كم زينم نمي بايد

جزاي آنكه بازلفت سخن از چين خطا گفتيم

توآتش گشتي اي حافظ ولي با يار در نگرفت

زبد عهدي گل گويي حكايت با صبا گفتيم

آقا اجازه! خسته ام از اين همه فريب،

از های و هوی مردم اين شهر نانجيب.

آقا اجازه! پنجره ها سنگ گشته اند،

ديوارهای سنگی از کوچه بی نصيب.

آقا اجازه! باز به من طعنه می زنند

عاشق نديده هاي پر از نفرت رقيب.

شيرينی وجود مرا تلخ می کنند

فرهادهای کينه پرست پر از فريب!

آقا اجازه! «گندم» و «حوا» بهانه بود،

«آدم» نمی شويم! بيا: ماجرای «سيب»!

باشد! سکوت می کنم اما خودت ببين..!

آقا اجازه! منتظرند اينهمه غريب....